jueves, 6 de noviembre de 2008


Esta muller tan guapísima está a vivir nun asilo, en Pashupatinah. Alí traballan as monxas da Madre Teresa de Calcuta.
O mesmo que o home tan simpático que tenas gafas escuras, e que me falaba nunha mezcla entre nepalí e señas e sonidos intelixibles...queríame amosar o lugar no que vivían.


 


 


 


 


 


 


 


 


 



E esta nena é a luz dos meus ollos: chámase Thrilochana. Ten ano e medio e é unha trapalleira revoltosa. Ademáis é cega. Hai uns días levárona a operar a Madrás, á India. Ainda que as posibilidades de que recupere a vista non son moi altas...


 

martes, 4 de noviembre de 2008

Foto de Blanca

Esta é unha foto da miña compañeira Blanca.
O fondo é parte do mural que se fixo en Bal Mandir este ano. O tema eran os animais, e a parte que vedes, pertence á zona da Selva.
 

miércoles, 22 de octubre de 2008

Viaxe de volta

Hola a tod@s:
Estou en Madrid, a piques de chegar xa á casa, se todo vai ben.
Moitos bicos,
Maria

sábado, 18 de octubre de 2008

Despedida


Querid@s amig@s:

Hoxe toca paseo por Katmandú e facer as últimas compras. E mañán iremos a recoller ao orfanato e a despedirnos dos cativos.

O martes saimos e teño 12 horas de espera en Doha (Qtar)!!!

E...chego o mércores ás 16:50h. á Coruña.

Agardo vervos nestes días: ate domingo estarei na casa dos papis.

E esta é a miña axenda da próxima semana. Teño moitas ganas de vervos a tod@s e de que me contedes que foi neste mes.

Moitos bicos e ate a volta!!!

Verbena


Hoy ha sido uno de los días que más he disfrutado desde que estoy aquí. Hemos ido a una romería a una aldea en las afueras de Katmandú. Una celebración popular, con comida campestre (sobre unas alfombras de esparto, y viendo el Himalaya...) y danzas populares.Un grupete de mozos nepalís han sido nuestros anfitriones...Uno de ellos me regaló su gorrito nepalí.
Me gustó mucho el homenaje que hacían a las personas mayores; uno de los chicos nos decía que si no respetaban a sus ancianos, qué les cabría entonces admirar?

(Lembreime moito de ti, María Xosé...)

Y claro, me quemé con el sol...

jueves, 16 de octubre de 2008

Comida

Ayer Bhupendra, un nepalí muy majete, nos invitó a comer en su casa. Me apetece contaros algo de este buen hombre: moreno como un tizón, con un bigotillo y le falta un diente. Así que resulta muy cómico cuando se ríe, y lo hace muy a menudo. Pues este señor, es uno de los más ricos de Katmandú, con una conversación interesantísima, y además, habla perfectamente español. Aqui se comen muchos cereales (esto ya lo había deducido yo después de visitar los mercados): la sopa que tomamos ayer se hace con 7 tipos distintos de judías, soja, ajo y jengibre (este es un ingrediente clave para preparar el pollo con curry). Además el arroz con curry se suele acompañar de unas lentejas chiquitinas.
Otro mundo fascinante es el de las especias: advierto que me llevo canela en rama. Estoy pensándome lo del cardamomo. En todo caso me tiro 10 minutines en la sección de condimentos cada vez que voy al súper.
Hoy toca visitar un colegio para niños ciegos, ante la posibilidad de becar a alguno de los niños que viven en el orfanato para que puedan estudiar allí. También tenía interés en conocer el taller ocupacional que gestiona la Nepali Girls Care Center (NGCC) y que da empleo a las niñas que se van haciendo mayores, y necesitan tener ingresos para, entre otras cosas, seguir viviendo de manera independiente.
Se va acercando el final del viaje, y tengo una sensación rara, como de nostalgia antes de haberme ido. Hoy se ha ido una parte del equipo: los estudiantes y Jose Luis y Aurora (Jose se va ahora para el proyecto de la India). Así que empieza pronto la despedida.

miércoles, 15 de octubre de 2008

Olores


 
Hemos sido invitados por el Consulado de España en Nepal  a ver un espectáculo de flamenco (!) en la Embajada de India en Katmandú.
Confieso que iba sin muchas ganas, porque esto del protocolo y las celebridades, me apesta un poco (hablando de apestar: literalmente el teatro olía a basurero); pero me lo he pasado fantástico. Los del grupo, pobrecillos, estaban algo agobiados porque el público no se empanaba de nada (os diré que era un espectáculo híbrido, con estética y baile contemporáneo: os me vayáis a imaginar en el tablao del Albahicín, que mola mucho, pero no tenía demasiado que ver con este enredo). Así que cuando nos oyeron reír, ya vieron la luz con españoles en el público...
Una cosa más os cuento: resulta que si un taxi y una moto se la pegan, la culpa, indefectiblemente, es del del taxi...no me preguntéis cómo lo sé...pero es un ejemplo más de este mundo de las castas.
Y, se van acabando los días en el orfanato. El prota de hoy es un niño nuevo que ha llegado de un centro para niños con discapacidad. Todos coincidimos en que se lo van a comer con patatas. Lleva unos días y ya tiene algún cardenal que le han hecho los otros niños...Siempre anda sólo, y está muy asustado. Como ya os dije, Bal Mandir es un lugar con entidad propia, con sus propias leyes y agentes. Nosotros, con un mes aquí, apenas podemos arañar un poco de la personalidad de este sitio. Y nos va a costar dejarlo...
Las didis (hermanas cuidadoras) hoy se han teñido el pelo, con una cosa apestosa (ya véis que va de olores...) hecha con frutos...y les quedaba un color muy lindo, la verdad. Qué frívolo suena esto... así no os haréis idea de lo intenso que es cada día...
Ahora me voy a cazar una salamanquesa, que quiero tener bien cerca porque es la que me come los mosquitos!
Namaste!



lunes, 13 de octubre de 2008

Cerdito


 
Pues hoy he visto en el mercado un cerdo naranja, y con cresta a lo punk, lo que me hace pensar que no era un cerdo, sino un jabalí de la selva...Y sí, para los que no me crean, desconfiados, tengo foto (aunque como es habitual, pesa mucho, y no soy capaz de colgarla). Nos hemos vuelto medio locas buscando unos aros y cartulina (para una especie de dragón chino gigante que estamos construyendo con los niños), y si no fuera porque nos acompañó el bueno de Pradeep (un nuevo amigo nepalí), creo que hubiese sido en sí, algo tan sencillo, toda una odisea...
En ese mismo mercado había trileros. Es fantástico, porque aquí son muy aficionados a los juegos en la calle, con tableros, o improvisando una partida de ping-pong o, como en este caso, apostando al dado más alto. Se reúnen un montón de hombres, y mejor aún, ahora de noche, iluminados por velas, que se colocan encima del tapete que está en la calle.
Me ha gustado mucho el sitio en que hemos estado hoy, porque si es verdad que está muy cerca de la zona turística, allí parecían más tiendas para los lugareños (guiño a mis compis antropólogos). Así que acabamos en una tienda de recambios eléctricos, comprando 12 metros de manguera rígida.
Luego Pradeep nos llevó a tomar algo a un bareto...al que le agradeceré infinito que nos guiase, porque es la típica tasca nepalí (si esto no puede ser una contradicción...hasta ahora creía de lo de las tascas era typical spanish) donde, que sepáis, que a pesar de haber pedido una Everest (la marca de cerveza local) nos pusieron una San Miguel... En todo caso es un bareto cerca de la Facultad de Bellas Artes en la que estudia, y me gustó mucho estar allí.
Mi pie está estupendo y se está portando bien (sin molestias a pesar de la caminata de hoy).
Y ya voy pensando que sólo me queda una semana de estar en Katmandú...




domingo, 12 de octubre de 2008

Retales


 
Ayer visitamos una leprosería en activo en las afueras de Katmandú. Me encantó haber ido...es un lugar propio de una película. Me gustaron las personas que trabajan allí. De hecho, creo que lo que más me gusta de este país, son las personas. Tienen algunas cosas muy peculiares. Lo que más me gusta, son los gestos. En especial uno que debe querer expresar asentimiento, pero que hacen moviendo la cabeza a uno y otro lado, no hacia delante y atrás, como haríamos nosotros. La cosa resulta un poco confusa a veces, la verdad, pero también se nos ha pegado un poco.
El fisioterapeuta que trabaja allí nos estuvo explicando cómo era la rehabilitación de una mano de un paciente con lepra. Ya sé... puede que a algunos no os haga mucha ilusión esto que os cuento, pero yo estaba en ese momento que me brillaba la mirada.
También tenía algo que ver con ese brillo el hecho de que por la mañana me había golpeado un pie. Y finalmente, por la noche, fui al hospital del barrio. Así que ya puedo decir que estoy plenamente integrada en la vida de aquí...el razonamiento era: los nepalíes también se rompen los pies, supongo, así que sabrán lo que hay que hacer. Afortunadamente, no me rompí nada (eso lo hemos sabido esta mañana, después de hacerme una radiografía. Ayer, el primer diagnóstico era de fractura) y no tengo que recorrerme Katmandú a la busca de unas muletas (cosa que, por otra parte, no resultaría muy fácil encontrar). Dos retales de la experiencia: el primero, las vendas aquí son de color salmón ( y me  las puso un médico majísimo que estudió en San Petersburgo...y que se volvió medio loco para decirme que "REST" una y otra vez...no parecía muy convencido de que fuera a hacerlo) y dos, la razón de que las urgencias en España estén saturadas, es que son de asistencia gratuita. Aquí hubo que pasar por caja religiosamente para abonar la consulta,  y la radiografia (que espero que me dejen llevarme! y que tardó en ver la luz exactamente 2 minutos desde que me hicieron la foto). Cierto es que para nosotros no pareció muy caro, pero es una buena pasta para las personas de aquí. Eso sí, me atendieron de inmediato.Además, creo que les resultaba muy exótico tener a dos blanquitas  (me acompañó la médico del grupo, Ana) por allí pululando.
Esta entrada va de retales, así que allá va otro:  todas las comidas en el súper llevan un indicativo que, en caso de que proceda, es un punto verde. Indica que es apta para vegetarianos. La religión lo impregna todo, y me he puesto como tarea para la vuelta, ver hasta qué punto sucede lo mismo en nuestro mundo. Incluso el tipo de flores que hay por la calle en los puestos...predominantemente naranjas y rojas (son con las que se hacen las ofrendas en los templetes-que hay por todas partes, en todas casas, comercios y a la vuelta de la esquina en cada calle-), o el que no haya nada hecho con carne de vaca (se lleva el pollo, y la cabra, sobre todo. Curiosamente, tampoco he visto nada de carne de cerdo, aunque sí de búfalo de agua). O que todas las personas lleven consigo algo relacionado con la buena suerte, que no se mate a los insectos, que la ciudad esté llena de animales vagabundos...en lo que sí coincidimos es en que, haciéndolo de otra forma, hay cosas que parecen universales, como el santigüarse, que aquí se hace también antes de salir de casa, y al pasar por un altar o templillo.
Uno de los primeros días, cuando visitamos un Colegio de educación especial, compré allí unos collares hechos con abalorios. Nuestras amigas Sunnita, Sarita y Kalpana estaban sorprendidas de que llevase uno de ellos puesto al cuello, hasta que me preguntaron si es que estaba casada...La situación fue un poco confusa...la cuestión era que esos collares (que son sencillos, de abalorios engarzados) se llevan al cuello una vez que te has casado, y es parte de la ceremonia que el marido lo ponga al cuello de la chica. Hasta entonces, se lleva enrrollado en la muñeca.
Y por la noche... muchos lugares no tienen luz, y se ilumina todo con velas. Los ruidos son algo distintos: desde mi habitación (por cierto: aquí no hay colchones...), se oyen los monos en los bambúes del jardín...




Y... que sepáis que intento arduamente colgar fotos en el blog, pero resulta algo difícil, porque tardan muchísimo en cargarse!!!!


viernes, 10 de octubre de 2008

Foto foto


 Esta es la foto que nos han quitado a algunas de mis compañeras (faltan todos los estudiantes de Bellas Artes, y José Luis y Aurora, los responsables del proyecto); al fondo, la Gran Estupa, el Templo del Mono, donde iremos mañana de excursión.


jueves, 9 de octubre de 2008

Mas Dasain


Pues nos han puesto en la frente un pegote de arroz con colorante rojo, unos hierbajos en el pelo, nos han dado fruta, un dulce y un billete de 5 rupees.
Lo mas divertido fue ver como lo hacian con los bebes: sobre todo porque los 5 rupees acababan a la vuelta de la esquina en los bolsillos de las didis (las cuidadoras; en rigor: hermana mayor), que, en teoria, iban a comprar algo para ellos.
En realidad, parece que no tenga mucho sentido dar un billete a un enano de un anho, no? Asi que voy a ser menos desconfiada, y pensar que el lunes, habra unos hermosos sonajeros en el cuarto de los bebes...
Os habreis dado cuenta de que no tengo tilde. Ni enhe, claro. Y me pone de malisimo humor, porque acostumbrada a escribir impecablemente, tengo que rehacerlo todo cada vez que me sale una palabreja con tilde!
El caso es que los ninhos comieron hoy de maravilla: creo que ahi nos pasa un poco igual con la Navidad. Se han cebado, los pobres. Quiero decir, que tengo toda la impresion de que comen fatal...bueno, de hecho los mas mayores solo hacen 2 comidas al dia.
Hoy ha sido para ellos realmente un fieston, y habia que ver con que avidez se comian el platano que les habian dado al ponerse la tica.
Y me he enamorado: era visto que iba a suceder.Pero no me la puedo llevar en la maleta, porque lo del trafico de ninhos no esta bien visto, ni siquiera en este pais.
La verdad, es que este viaje esta siendo un poco montanha rusa: a partir de las 5 y media, cuando salimos del orfanato, solo puedo contaros lo fascinante, sorprendente y curioso que es este sitio (sin mas, hoy me he subido en un taxi con las ruedas empapadas en sangre...aunque pensandolo bien, como buena gallega, estas cosas no deberian sorprenderme tanto); antes de eso, creo que lo mejor que puedo deciros es lo consciente que soy de lo afortunados que somos todos los que leemos esto.
Namaste, y feliz Dasain a tod@s!!!

miércoles, 8 de octubre de 2008

Dasain


 Hoy es el día grande del Dasain. En el orfanato nos pondrán la tica a todos y comeremos en el comedor con los niños, y al estilo nepalí (es decir: con las manos). No es cosa fácil, porque usan los dedos a modo de pinza, y aplastan un  poco la comida para que no se suelte. Supongo que algo parecido a comer con palillos.
Para mí no va a ser problema, porque la mitad del equipo estamos malos del estómago (ya os tardaba que me pusiera mala, eh?) y creo que tendremos que prescindir del curry y las guindillas. Hace 3 días que empezaron las matanzas de las cabras. He visto a una sin cabeza...era curioso, porque los chiquillos jugaban con ellas, hasta que pasaban por cocina. Mi teoría es que es el día en que mejor comen del año.
 Me recuerda un poco la Navidad...de hecho mi Amigo Invisible me ha hecho un regalo estupendo: una bolsita con botones (ya veis que nos vamos conociendo...) y una figurina de una deidad de aquí con cabeza de elefante (no tengo ahora la chuleta con el nombre...). Estos días son festivos, y hay menos tráfico por la calle. Además las tiendas están cerradas. Se cayó Internet, literalmente. Se cayó un poste, y hemos estado 3 días sin red. Asi que entre ejercer de pupas y la avería, no he podido escribir.
 Con todo, espero contaros cómo es que se celebra una fiesta, que parece ser la más importante del año para ellos, en un orfanato nepalí. El finde, excursión a un templo en la montaña.
 
Son las 8 de la mañana, así que allá nos vamos para el orfanato.

Por cierto, que tengo un nuevo apodo: "Lovely Hair"...resulta que aquí casi nadie tiene el pelo rizado...
 


lunes, 6 de octubre de 2008

Kumari


 Este domingo hemos visitado el templo de la Diosa Viva Kumari. Se llama asi porque en teoria una ninha del pueblo(de 5 anhos) es la reencarnacion de la diosa.
Seleccionan a un monton de ninhas con unas caracteristicas, que no tengo claras (bueno, una de ellas es no haber sangrado nunca, ni por la nariz, ni haber tenido heridas,...) y las hacen pasar por un monton de pruebas terribles, en las que tienen que demostrar su valor (como estar en una habitacion encerradas con cadaveres de bichos, y hombres mascarados que tratan de asustarlas).
De ellas, se elige a la diosa, que vive en un templo del que sale una vez al anho. Ayer fue ese dia.
Ahora tambien los maoistas participan de la eleccion de la diosa: su primera idea fue la de anular cualquier manifestacion religiosa. Pero en este lugar eso no parece posible. La verdad es que se dieron cuenta, sobre todo porque en las ultimas semanas ha habido un monton de manifestaciones: porque el Estado se negaba a dar el dinero a los templos para comprar las cabras para los sacrificios. Asi  que han cedido, y que ahora incluso se implican en la eleccion de Kumari.
Hay postales con la imagen de Kumari por todas partes: lleva los ojos pintados de negro, como muchos ninhos aqui, porque dicen que los malos espiritus tienen preferencia por los ninhos, y ademas, y no menos importante, el kolh es desinfectante...
Por la noche fuimos a cenar a la casa de la NGCC (Nepali Girls Care Center) un lugar fantastico que permite a algunas ninhas salir del orfanato a los 16 e iniciar una vida independiente. Alli viven 15 chicas entre los 16 y 19 anhos. Hicieron una cena fantastica: momo, curri, arroz, sopa de champinhones,... Insisto: no voy a adelgazar nada en este viaje.
El jueves es la ceremonia de la tica. El dia grande del Dasain. Comeremos en el orfanato y la Main Mother nos pondra la tica a los ninhos y ninhas y a nosotros.
Entre tanto, el muro que estan pintando esta avanzando y tambien las mascaras de papel mache que usaremos en la representacion del dia 16: la despedida de parte del equipo.
Yo me quedo aqui unos dias mas: pero el dia 22 me tendreis en Corunha ya ( para los que estais preparando la pancarta, llego a las 5 de la tarde).
Tengo muchas ganas de veros a todos, sobre todo a los incondicionales que me consta que siguen las andanzas de Marieta...y es que este blog, es como un hijo.
PSD. Hoy he cambiado mas panhales (de tela) que en mi vida, presente y pasadas. En realidad, soy la ostia de polivalente:  no creia posible dar el bibe a un bebe de 6 meses, jugar con una de anho y medio (cieguita: es mi favorita) y acunar a otra que ya habia comido...todo a la vez. Ha sido genial...
 

sábado, 4 de octubre de 2008

De las utilidades de Buda


 Esta mañana hemos visitado 3 pueblos del valle de Katmandú, en los que Mahen, el hombre que nos acoge en su casa, ejerce su labor como Trabajador Social.
 Además de lo bonito de los lugares (he visto campos de arroz, y chimeneas gigantescas de hornos en las que cuecen los ladrillos y preparan el adobe,...) el planteamiento del proyecto es realmente admirable. Los fondos llegan siempre del extranjero (este es, a mi juicio, el mal endémico de este lugar: como ejemplo os diré que no existe un sólo embalse en todo el país, ya que no interesa a la inversión extranjera. Inversión por otro lado limitada por el partido maoísta. En fin) pero los gestiona el pueblo. Es un ejemplo claro de empoderamiento de la comunidad, a mi modo de ver. Se centra esencialmente en la recuperación de edificios históricamente emblemáticos y con arquitectura propia del país, a los que se da un uso decidido en consenso, y que es comunal: sala de reuniones, aula de aprendizaje,...
El otro punto decisivo es la búsqueda y el generar un ambiente que facilite el surgimiento de líderes locales. Mahen cree que, dado lo corrupto que está todo aquí (política y económicamente hablando), el modo de tratar de que las cosas cambien algún día, es tratando de que el liderazgo y la toma de decisiones emanen desde abajo, desde la autogestión del entorno cercano y la revalorización de lo propio.
 Como curiosidad, una de las estrategias para limpiar una de las plazas del pueblo, fue la de colocar una estatua de Buda en medio de la fuente de entrada a la ciudad: de ese modo, por respeto a la imagen, nadie se atreve a dejar porquería por los alrededores.
 Después de eso, visitamos Patan y vuelta a callejear por Thamel: el barrio comercial de Katmandú.
 Y por hoy, y dado que aquí son ya las 11 y media de la noche,...buenas noches a todos y a todas.
 Ah! He cantado la Rianxeira. Cosas que pasan...



viernes, 3 de octubre de 2008

Respuestas

Aproveito este ratiño antes de iren para a cama, para contarvos algunhas cousechas. Por exemplo que xa levo probados varios modelos de tica: os primeiros foron adhesivos, e regalo das miñas compañeiras de equipo. Logo veu o pintado de laranxa, a pasada semana, que me puxeron uns bramáns de pacotilla pola rúa.
Logo veu o de esta mañán, que me puxo unha das coidadoras do orfanato. Coma a de tódolos nenos e nenas. O máis típico destas festas é que sexa un engrudo feito con algo, sobre todo arroz, tinguido de vermello. E é vermello porque é a cor do sangue. A festa do Dasain, que é a que estamos a vivir agora, é unha festa do sacrificio, que celebra a victoria dun Deus sobre outro, de xeito violento. Diso que se sacrifiquen 108 cabras (o número da divinidade). Logo de que a irmán maior (Didi: eu son MaríaDidi) che unta ese engrudo na frente, tes que aceptar comer un trociño de froita que se che ofrece.
Outra cousa que vos quero contar é que aquí existen unhas bolboretas marabillosas, e xigantescas. De cores fantásticas.
Ah! E xa vos dixen que tamén é tradicional faceren un columpio para os nenos. No orfanato fixerono cuns bambúes enormes.
Fumos hoxe a xantar coa Cheer Person, ou algo así, que ven sendo a xefa suprema da rede de orfanatos de Nepal. O caso foi que nos convidou a un hotel de luxo. Sentinme incómoda. Non parecía ter moito sentido estar alí coa camiseta chea de babas e pintura. Iso sí: tiña o cuarto de baño máis aceptable dos que vin dende que estou aquí.
Teño ganas moitas de amosarvos as fotiños dos nenos do orfanato. E do lugar. Parece que fose un reducto aparte do mundo. Réxese polas súas propias normas, á marxe do que acontece fóra: alí, algunhas cousas que vivimos, parecen incribles e pintorescas.
Mañán toca excursión a Patán.
E agora toca durmir.

Transporte


 
Hoxe vouvos falar do transporte (no seu máis amplo senso) neste país. Ou millor dito, nesta cidade. Cónstame que no campo, a cousa é outro cantar.
O transporte público é directamente unha loucura: o máis habitual é desplazarse en Taxi. Son os reis do mambo. Ademáis xa confesei aquí que unha das marabillosas experiencias desta viaxe é ir no asiento de adiante, chupando contaminación e vendo perigar a túa vida a cada segundo. Non pretendo ser literario-dramática: é rigurosamente certo. Ainda que tamén é verdade que non vin un só accidente dende que estou aquí. Nen tan sequera un mal xesto entre conductores.
Cos peóns, claro, a cousa é distinta.
Coexisten todos no mesmo plano espacial: coches, peatóns, bicis, motos, buses, cadeiras de rodas,...(o dire do proxecto úsaa de cando en cando, e por iso sei que tamén podo incluir este último vehículo-moi exótico por estes lares-na lista). Tamén hai pola rúa furgonetas que levan aos soldados: o exército está por todas partes, especialmente ao redor dos santuarios ou en zonas de comercio. E nas gasolineiras, porque existe racionamento de combustible, e a xente vólvese tarumba con estas cousas.
Logo están os buses: non quero marchar deste sitio sen ter a experiencia de tratar de subir nun. Non parece tarefa doada, porque están como en lata de sardiñas, a miúdo tes que subir en marcha, e tes que ter a habilidade de pagarlle ao tipiño que está na porta co corpo de fóra, mentras te agarras e ubicas un sitio no que situarte para non estorbar. Básicamente, ese é o obxectivo.
Hai tamén uns transportíns, que digo eu así, pero que poderiamos traducir por buses urbanos (os anteriores son trolebuses, e van con electricidade), que teñen 3 rodas. Iso xa é demasiado desafío.
Incluso para Batman.



miércoles, 1 de octubre de 2008

Dasain


 Os hablaré más de esta fiesta en estos días, seguramente; pero hoy os voy a contar una anecdotilla que me ha dicho Fany, una voluntaria suiza que está también en Bal Mandir.
 A los niños entre 6 meses y dos años, se les hace una pulsera que se coloca en el tobillo en estas fechas. Lo de los dos años lo tengo claro, porque es la edad a la que empiezan a comer arroz. Lo que no sé muy bien es por qué a partir de los 6 meses...
 El caso es que esta cultura está plagada de costumbres e indicios que tienen que ver con la buena o mala suerte, y cientos de rituales para conjurarla. Lo de la pulsera esta es un protector, igual que las pulseras que tintinean y que llevan las mujeres en la muñeca, o la tica que se pone en la frente.
 De hecho unas niñas del orfanato nos han regalado unas de estas pulseras (rojas y amarillas para más señas), que es un gesto de deseo de buena suerte. Lamentablemente, se me han roto dos...y eso es mal fario, dicen. Pero bueno: el balance es bueno...sólo se me rompieron 2 de 8. Y me hice unos pequeños cortes,así que es posible que haya consumido ya la mala suerte que me correspondía.
 Hoy ha sido un día duro en Bal Mandir. Los niños están ya de vacaciones y son un montón!
 He dormido en mi regazo a un bebé de un mes que no dejaba de llorar... ha sido increíble, chic@s.


martes, 30 de septiembre de 2008

Himalaya

 
Creo que hoy tengo que empezar diciendoos que he visto el Himalaya. Y el Annapurna. Y me he sentido pequeñita pequeñita.
El valle de Katmandú es una de las cosas más lindas que he visto nunca. Está lleno de campos de arroz y casas de adobe.
Hemos visitado hoy dos orfanatos más, que pertenecen a la red de orfanatos de Bal Mandir; uno de ellos, fuera de la ciudad, y por eso la excursión.
Fue entrañable, porque llevamos con nosotros a algunos niños de Bal Mandir, el orfanato en que estamos siempre, a que vieran a sus hermanos, que estaban en este otro centro.
La razón de separarlos es para facilitar los procesos de adopción.
Así que estos hermanos hacía un año que no se veían.
En el otro orfanato, ya en la ciudad, están hijos e hijas de presos. Van también a un cole aparte.
Nos extrañó un poco esto, así que indagamos, hasta saber que también en estas cosas mete mano el sistema de castas.
He pensado en comprarme un sari... pero tranquis: he cambiado de idea.Y no me he puesto la tica en la frente...bueno sí: me la pusieron a traición unos gurús falsos el otro día por la calle.
Parece ser, que con esto del Dassain (la fiesta que se celebra estos días), existe la tradición de que los padres pongan la tica a los hijos. Como nuestros niños y niñas y nosotros mismos estamos huérfanos (temporalmente), será la Madre (la boss de todos los orfanatos de Nepal) la que nos ponga la tica a todos en una ceremonia especial.
Me habitúo con sorprendente facilidad a esta ciudad.Y para sorpresa de propios y extraños, todavía no me ha sentado mal la comida. Hoy nos han puesto de comer en el orfanato arroz a la nepalesa: básicamente, curry y picante a morir. Me voy acostumbrando...Pero lo mejor es que para beber...¡nos han dado Mirinda!
Sé de uno que puede sonreir al leer esto...
Y me he fijado que la venden también en el súper.
Siento no colgar fotos, pero a decir verdad, casi todo lo que hago son retratos, y casi prefiero hacer un pase, y hablaros de la gente a la que fotografío.
Otra razón es que estoy tan atenta a lo que pasa y estoy tratando de vivirlo con tanta intensidad...que me parece que la cámara pondrá distancia entre mí y lo que me rodea.
Así que a ver si en estas semanas me pongo las pilas, y me dedico a ello con más empeño.
Ah! Y la cerveza nacional aquí: la San Miguel.
Si es que...
 

lunes, 29 de septiembre de 2008

Rupee


Así se llama la moneda nepalí. Os diré que es bastante difícil conseguir monedas, e incluso se redondean los precios para manejar sólo billetes de papel. También hay rupias indias, que tienen más valor que las nepalíes: un euro equivale más o menos a 100 rupias nepalíes, y 100 rupias indias a 160 nepalíes.
Como ya os he dicho, hay que estar siempre regateando. Al principio, con mi cultura de mercadillo que me corre por las venas, la cosa tenía gracia...pero ya empieza a cansarme: incluso las llamadas telefónicas están sujetas a regateo.
Por lo que nos han dicho, la norma es pedir un tercio del precio inicial, y aún así, sería precio de turista.
El día de los tintes, conseguí 2 colores por la mitad de precio que me pedían por 50 gramos de uno sólo. Y porque les expliqué que no éramos turistas de paso, sino que veníamos a trabajar aquí.
De todos modos, creo que lo que falla es moverse en grupo, porque el día que bajamos a Pashupati, por la noche salí yo un rato de independiente a ver las hogueras a la vera del río...y me dejaron bastante en paz.
Estos días están siendo un poco turbulentos, a lo que se ve, y de hecho ayer hubo huelga en el país. Parece ser que el partido comunista, y el maoísta, que no se llevan bien ahora, no llegan a acuerdo con respecto a los presupuestos. Además están dividiendo al país en provincias, y no todo el mundo está conforme.
La nueva realidad del país se ve también en los billetes, de los que hablaba más arriba: los hay con la cara del que fuera rey, del príncipe, y también, los más nuevos, con símbolos exóticos de la República.
 
Hoy,después del trabajo en el orfanato (y de estar empapados: restos del monzón, que dicen..primero orballo fino fino y luego el tremendo chaparrón) hemos ido a una sesión de meditación. De la escuela de sahaja yoga. Es una forma de meditación, que al menos para mí, tiene como inconveniente que la supuesta inspiración es el careto obra y misericordia de una señora que no representa nada para mí...la verdad es que cualquier cosa de estas que implica un gurú o icono,no está hecha para mi. Para la tranquilidad de todos, diré que tengo los chakras perfectos y que dado que mi energia es cold, no albergo rencor ni mal rollo con nadie.
 
By the way, my english is improving.
 
Otra cosa que os quiero contar es que los nepalíes tienen la costumbre de asentir de un modo distinto al nuestro: moviendo la cabeza a los lados. Resulta un poco confuso, pero se nos ha pegado un poco a todos.
 
Recordadme que os hable de la extraña forma que tienen aquí de recoger la basura: aunque básicamente, se tira todo en la calle, y cuando el montón es tan grande que apesta o que obstaculiza un paso, lo retiran con palas y un camión gigante.
 
Hoy he estado con tres niños con Parálisis Cerebral. De esto os hablaré largo otro día: si la situación de los niños y niñas del orfanato es lamentable, la de esos mismos enanos y enanas con discapacidad, es desoladora.
Pero tranquilos, no me deprimo, soy como Batman, ya sabéis: renazco de mis cenizas (cada mañana).

sábado, 27 de septiembre de 2008

Bhaktapur


...donde es el yogur. Digo esto porque todas las mañanas nos traen un yogur riquísimo, que es típico de aquí. Hoy hemos visto a los porteadores de la ciudad llevándolo en los cuenquitos de barro en que los preparan.

Esta es una ciudad llena de templos, que recogen las tres influencias de Nepal: templos en forma de pagoda, propios de aquí, los de forma de montaña, de inspiración india y los redondos, tibetanos.

Lo que peor he llevado ha sido la mendicidad: todo el mundo nos pedían rupis (monedas) por hacerles fotos, aún pidiéndoles permiso. Y nos pedían comprar material para el  cole. Nada más bajar del autobús pohabía un ejército de mujeres tratando de vendernos collares de abalorios.

Estos collares son muy típicos de aquí, y son usadas en eventos religiosos y también en las bodas, a modo de intercambio entre los contrayentes.

Pero lo mejor estaba por llegar y sería después de comer: fuimos a Pasupati, la ciudad de la paz. O al menos así la entienden ellos, y acuden allí porqe  creen que es un lugar sagrado donde encuentran el equilibrio. Allí comparten espacio hinduistas y budistas. Hemos visto monos: de hecho allí estaá el templo del Mono. Y estos bhramanes, vestidos de azafrán y con la cara pintada. Viven en pequeños templetes de piedra, dentro de la ciudad sagrada.
Y claro, no he dicho aún que el río cruza por la mitad: aquí se hacen las cremaciones de los cadáveres. Los hinduistas tiran después las cenizas al agua, a modo de purificación. Los budistas llevan las cenizas a los monasterios, para la próxima reencarnación.

He comprado pigmentos naturales, rojo, naranja y verde; son los que se aplicab en la piel, pero yo creo que con algún aglutinante...se puede hacer algo interesante...





viernes, 26 de septiembre de 2008

Pintura

Estou agotada...e teño pintura ate nas bragas. Hoxe estiven brocha en man pintando no muro do orfanato.
E xa son toda unha experta en poñer cueiros de trapo. Non vos vaiades a pensar...que a cousa é complicada.
A relación coas mothers coidadoras vai mellorando...ao primeiro custounos un pouco a relación, porque non falan inglés.
Xa sei como se escrebe o meu nome en nepalí; un dos estudantes da Facultade de Belas Artes de Katmandú, que nos axudan, escrebeu o meu nome.

E sí, Sesé e Vir, os vosos coches aquí, son de luxe. Bueno, o Polo...ao millor está na liña. Ainda que o terías que tunear con guirnaldas ou fotos de tías en bolas, para seren totalmente auténtica.

Se alguén quere un souvenir, que se apure a pedirmo, que ando escasa de ideas.

Bicos a todos e todas.

PSD. Sei que non me ides crer, pero nunha sala dun cole daquí, atopamos unha foto...de...teño que dicir que como exemplo de sorriso, para os alumnos de Audición e Linguaxe...de JM Aznar.
Quedamos de pedra...

jueves, 25 de septiembre de 2008

Vaya día...


Han sido unos días durillos. Pesa el cansancio, físico (empiezo a notar las 4 horas de diferencia) y emocional.
Como anecdotilla, ayer fuimos a visitar un colegio, a unos 15 minutos en coche desde el orfanato. Fuimos en una ranchera, y yo fui sentada en la parte de atrás descubierta. Fue una sensación genial...alguna de mis compañeras piensa que estoy pirada por decir esto, porque imaginaos como es la cosa, que una de ellas ha comprado hoy de recuerdo una mascarilla, porque todo el mundo la lleva por la calle aquí, por la polución tan brutal que causa el tráfico.
Aprovecho para decirle a alguien... que esta ciudad es una ciudad fantasma de coches en vida. vamos, que van por la calle coches del año de la pera. Increíble que no haya más accidentes. La imagen es la de un autobús, motos bicis y peatones, y el director del proyecto en silla de ruedas...todos ellos compartiendo carril. Bueno, carril digo yo, porque muchas calles no tienen ningún tipo de señalización. Parece ser que el secreto del peatón es cruzar decididamente y sin prisas. Con la mirada al frente. La teoría es que los coches te evitarán. Así que mi idea es que esta debe ser una sociedad en la que se estila la confianza en el prójimo. A esto unidle que el claxon no sirve para avisar...sino que es una declaración de intenciones que se ejecutan en el mismo momento de cambiarse de carril. Hay que verlo. Yo quiero ir siempre delante, sin cinturón por supuesto. Para ver el peligro en primera línea.
 
Ahora mismo me siento como el Tïo Matt (creo que era así), el de Fraguel Rock.

En cuanto al trabajo en el orfanato, tengo que decir que esta mañana ha sido un día maravilloso. Hemos contactado con una de las madres cuidadoras. Con la única que habla medianamente inglés. Y me he sensido muy útil (mi inglés no está tan malamente como creía: y si pensaba que entender a los irlandenses era una odisea, entender a los nepalíes, es todo un reto). He hecho algunas propuestas que creo que han sentado bien en el grupo, y el temor que tenía de enfrentarme a mi primer trabajo de campo, casi ha desaparecido. Me siento contenta con lo que hago. Hasta hoy, con los niños, sobre todo evaluar a los niños y niñas con discapacidad menores de 2 años. Es increible: varios niños con parálisis cerebral (aunque se prevé que su estancia sea limitada en el orfanato, y se les deriva a un centro que cuenta con atención especializada), síndrome de Down, dos con ceguera, varios con diplejías, e incluso un niño con esclerosis tuberosa (guiño a mis compis de Ponte).

Para el sábado se prevé que vayamos a visitar una zona, creo que fuera del Valle de Katmandú, y de paso un asilo de ancianos, donde residen algunos ancianos que se criaron en Bal Mandir. Creo que esto sí que me va a impresionar...imagino lo que será criarse en un orfanato, y envejecer y morir en un asilo.

El martes visitaremos otros dos orfanatos dependientes de Bal Mandir. El de Naxal, en el que nosotras estamos, es el más grande de todos, con unos 200 niños. La política respecto a esto es la de desagregar los centros. Me parece acertado esto.

Bueno, por hoy no escribo más. Me voy a cenar (aquí es de noche ya).

Y...escribidme en el blog,pellej@s, mejor que el correo.


miércoles, 24 de septiembre de 2008

Y...


 
...colegas terapeutas y varios:
hoy he visitado un Colegio de Educación Especial, al que acuden externamente algunos de los niños y niñas de Bal Mandir, con necesidades educativas especiales.
He hecho fotos de la sala de Fisio y de Estimulación.
¡Ay! Tengo tantas cosas ya que contaros...

Por cierto: en Nepal estamos en el año 2065.

¡Namasté! (esto es lo que se dice para saludar o para despedirse)

martes, 23 de septiembre de 2008

Tamel

Ayer visitamos este barrio de la ciudad. Es un caos total. Maravilloso. Pasamos la mañana en el orfanato, con los bebés (hasta un año). Creo que hay por ahí una foto mía con 2 o 3 niños escalándome... Pero no os creáis que os la voy a enseñar, no vayáis a pensar que me estoy ablandando...
No tenía pensado comprar demasiadas cosas, excepto los souvenirs de rigor, pero me parece que un saco de dormir de Noreh Face va a caer!
Y si alguien quiere ungüento de tigre...Je, je.

Esta mañana vamos a visitar dos centros educativos: uno es un colegio para niñ@s con sordera y otro un Colegio de Educación Especial (lo traduzco literal).
Con la médico(Ana), empezaremos en breve a valorar a los niños con alguna discapacidad. A la par, la idea era intervenir con aquellos que necesitan cuidados de primera necesidad (antibióticos en gotas para la conjuntivitis, eczemas,...).

En fin: estoy anotando todo todito en mi cuaderno de viaje, así que creo que el reportaje exhaustivo será a la vuelta.
El dire me mete presión: 14 minutos para coger el taxi. ¡Y eso sí que es una aventura!

lunes, 22 de septiembre de 2008

Primer día en Bal Mandir


Hemos llegado a Katmandú. Creo que por hoy, es suficiente con que os cuente, querid@s míos, que no he llorado. Por ahora... no puedo explicaros con palabras lo que he sentido hoy.
La ciudad: ruidos, olores, caos. Es maravilloso.
El orfanato me ha impresionado, y sólo a lo largo de hoy hemos recabado un montón de información. Las personas que habían estado antes, saben en realidad un montón de cosas del funcionamiento del centro, de los recursos comunitarios, y de las historias personales de los niños y niñas.
No he hecho muchas fotos por el momento. Me he concentrado muchísimo para mantener la boca cerrada del asombro. No me ha llegado el tiempo para mirar a todas partes, para escuchar, para tocar. Pero me ha podido el cansancio, y nos retiramos.
Este fin de semana, parece que iremos a conocer un poco más la ciudad en plan de turisteo. Alguno incluso nos propone ir de trekking a hacernos algún 5000. Se columpian mazo. Aún no les ha dado tiempo a saber lo vacaburra que soy yo...
Estoy bien. Tengo la impresión de que como viva todo el mes con la misma intensidad emocional que hoy, vais a verme un poco distinta a mi vuelta. Con alguna arruguilla más, seguro.

domingo, 21 de septiembre de 2008

En Qatar


 
Acabamos de llegar a Qatar. Estamos bien, aunque cansadas.
Nos quedan 5 horas de espera hasta el siguiente enlace, y 4 horas mas de vuelo.
La diferencia horaria con Espanha es de 4 horas, y os dire que aunque aqui son las 7 de la tarde, ya es de noche desde hace un rato.
El aeropuerto esta lleno de jeques y de gente espanhola que va al Everest.
Hasta ahora, lo que mas me ha sorprendido es que, durante el vuelo, hemos podido ver por medio de un mapa, y de un dibujito en que direccion y a que distancia estaba la Meca. Tambien la arena del desierto.
La comida que nos han dado (rica rica y mucha mucha) respeta los principios islamicos, o al menos eso decia la carta (arroz basmati, lasanha vegetal y albondigas)
He intentado chorizar la mantita, pero no he podido...Snif, snif.
Uno de los terapeutas con los que hab'ia contactado antes de salir, esta ahora en la India, y no podre conocerle.
Manhana tenemos visita a la Facultad de Bellas Artes y una obra de teatro en la que creo que actuamos con los ninhos|as.
Ya os ire contando.
Y que alguien comunique a mis amados papis y demas seres queridos, que estamos bien. Riendonos mucho y con ganas de llegar!!!
 
 

viernes, 19 de septiembre de 2008

Hoxe...

...é o día en que abandono Pontevedra, por un mes.
Mañán marcho para Madrid, e o luns a primeira hora, chegaremos a Katmandú.
 
Moitos bicos a tod@s
 

miércoles, 17 de septiembre de 2008

Atopado na rede

En:
 
 
 
Silu y Samip, dos historias que dan fuerza
 
Silu y Samip son dos de los niños que son atendidos en nuestro centro de educación especial en Pokhara. Ambos sufren parálisis cerebral y pertenecen a familias sin recursos.

El terreno de las discapacidades en Nepal está bastante abandonado, como demuestra la escasez o falta de especialistas para tratar a los afectados, la ausencia de centros educativos especializados, la inexistencia de adaptaciones en este ámbito, de programas de sensibilización y de ayudas para los afectados.
 
Algunas oenegés y entidades privadas han empezado ya a trabajar para mejorar la calidad de vida de estas personas, pero los resultados están aun muy lejos de cubrir las necesidades de una patología que en Nepal afecta a uno de cada 200 nacimientos, un porcentaje muy elevado si se compara con los de nuestro país. Las razones del alto porcentaje  son el bajo control de la mujer durante el embarazo, los partos en casa sin atención médica y las diferentes infecciones durante los primeros años de edad.

El origen de nuestra organización, Sathi Sansar, fue la imposibilidad de encontrar un centro apropiado para un niño con retraso mental y problemas psicológicos de origen desconocido que encontramos en un orfanato, en el que se le cubrían las necesidades básicas de comer y dormir pero nada más. A partir de aquí nos planteamos unos objetivos, que pasaban por abrir un centro de educación, dar apoyo a las familias afectadas y organizar programas de sensibilización dirigidos a las familias para reducir la incidencia de esta discapacidad y frenar la estigmatización de los afectados.

Los inicios fueron duros. Éramos tres jóvenes con poca experiencia, arropados por una organización que acababa de nacer y tratando un tema que importa poco en Nepal.

A nadie se le escapa que la dimensión del problema, los escasos recursos, la poca colaboración y, en definitiva, la lentitud y la  pequeñez de los logros nos ha hecho sentir en ocasiones como un náufrago perdido en el océano, que todo lo ve negro, absurdo, inútil.

De ahí que  historias como las de Silu y Samip, que les invito a compartir, nos dan fuerza, alegría y optimismo para seguir con el trabajo.

Silu pertenece a una familia con tres hijos, económicamente muy débil. En su casa, cada miembro hacía su vida sin prestarle demasiada atención. En el fondo, se avergonzaban de ella y preferían ignorar su existencia. Cuando los profesores de Sathi Sansar propusieron a sus padres que viniera al centro se mostraron reacios, con el argumento de que la niña no servía para nada y que no valía la pena hacer ningún esfuerzo.

La reacción de los padres puede parecer muy fría y cruel, pero en un país donde las discapacidades aún se atribuyen a un mal karma y los hijos se conciben como mano de obra para sostener la familia, que nazca un discapacitado se ve como un auténtico desastre. A pesar de su opinión negativa accedieron a que Silu viniera al SEC (Special Education Center). La realidad, ahora, es que Silu es una niña encantadora, que ha sabido ganarse el cariño de sus compañeros y profesores, extremadamente cariñosa con todo el mundo, con mucho interés por las actividades que hace el centro y que ha avanzado mucho en su psicomotricidad, en la reacción a los estímulos, en autonomía y capacidad de atención.

Silu es una de las protagonistas del centro, un detalle que ha percibido su familia, hasta el punto que ha cambiado el trato que antes tenía con ella. Un hecho muy importante, porque es con ellos con quien pasará el resto de su vida. Ahora, cuando vamos a casa de Silu es la reina del barrio, sus hermanas juegan con ella, los vecinos también y, sobre todo, forma parte de una sociedad que antes la rechazaba.

La historia de Samip es otro ejemplo de integración y concienciación. Cuando llegó el momento de la ceremonia de introducción al hinduismo, algo así como la comunión para los cristianos, celebró una fiesta con rituales religiosos, comidas, regalos, familiares y amigos. Nuestra sorpresa fue cuando su familia vino a la escuela para invitar a todos los niños a su casa en motivo de esta celebración. Fue muy emotivo ver como todos los niños disfrutaban de la fiesta y la buena acogida que les dieron los invitados. Y ello, gracias a que los padres de Samip habían cambiado su mentalidad respeto a la discapacidad de su hijo.

Silu y Samip, junto a sus compañeros, son el motor de Sathi Sansar, que con pequeñas historias como estas nos animan a seguir la lucha.
 

 
 

Aviso a navegantes


 
Xa falta pouco, e paréceme que non poderei escreber aquí tan a miúdo como me gustaría; pero sabede que tratarei de facelo con tanta asiduidade como poida.
 
Teremos conexión a Internet nos apartamentos nos que durmimos e tamén a posibilidade de chamar por teléfono dende alí.
 
Así que mantédeme ao día do que estea pasando pola terriña.
 
Hoxe toca planear que levar na mochila... A meirande parte da roupa quedará alí á volta, así que alá van as bragas de combate e as camisetas de propaganda que fun recollendo.
O das bragas de combate é un concepto curioso: hai un modelo xa recoñecido como "bragas del cooperante": penera e cintura ate debaixo das tetas. Un horror, en definitiva. Pero moi útiles, parece ser, para que os bichitos non fagan acampada onde non deben.
En todo caso, co antieróticas que son, son certamente disuasorias.
 
Esta tarde tratarei de poñerme en contacto cunha ONG que opera alí en Katmandú, e que foi fundada por unha rapaza barcelonesa. En catalá podémonos entender.
Direivos que o ratio de ONG's alí no Nepal é de unha para cada 1000 habitantes. Se a poboación é duns 25 millóns, podedes imaxinar que alí proliferan as boas intencións...ainda que os indicadores non son moi optimistas en que as súas actuacións conseguiran mellorar sustancialmente as condicións de vida dos posibles beneficiarios: as tasas de analfabetismo, sobre todo feminino, seguen sendo aínda moi altas.
 
Pero isto é outra historia.
 
 

martes, 16 de septiembre de 2008

Datos previos de Nepal

Nombre oficial: Reino de Nepal
Superficie: 140.800 km²
Población: 26.460.000 hab.
Capital: Katmandú (535.000 hab.)
Nacionalidades y etnias: tribus mongoloides (rai, limbu, newar, gurung, tamang), indonepaleses, tibetanos (bhotia), magares, sherpas
Idioma: nepalés (también conocido como gurkhali)
Religión: 90% hindúes, 5% budistas, 3% musulmanes, 2,1% otras religiones
Régimen político: democracia parlamentaria
Jefe de Estado: rey Gyanendra Bir Bikram Shah Dev
Primer ministro: Girija Prasad Koirala
PIB: 27.400 millones de dólaresPIB per cápita: 1.100 dólares
Crecimiento anual: 6%Inflación: 2,1%
Principales recursos económicos: turismo, alfombras, productos textiles, cigarrillos, cemento y ladrillos, arroz, arroz enano, yute, azúcar, aceite de semillas, , maíz, trigo, caña de azúcar, tubérculos, leche, carne de búfalo de agua
Principales socios comerciales: India, Estados Unidos, Alemania, Reino Unido, Singapur, Japón
Visados: todos los extranjeros, a excepción de los procedentes de India, requieren un visado. Los visados turísticos de entrada se expiden con una validez máxima de 30 días y pueden ampliarse hasta un máximo de tres meses. Con ellos, es posible viajar por el valle de Katmandú, Pokhara y el Parque Nacional de Chitwan, en Terai. Para hacer montañismo, es necesario solicitar un permiso si se tiene la intención de desviarse de las carreteras principales. Puede obtenerse en las oficinas de inmigración de Katmandú y Pokhara. Los precios de entrada en los parques nacionales y en las reservas naturales han aumentado considerablemente.
Condiciones sanitarias: enfermedad de las alturas, hepatitis A, malaria (únicamente en las zonas de menor altitud), meningitis meningococal (en la región del valle de Katmandú), fiebre tifoidea
Hora local: GMT+5.45
Electricidad: 220 V, 50 Hz (no siempre disponible)
Pesos y medidas: sistema métrico
Esta é unha das imaxes máis bonitas do mundo, ¿non? É Kerlye. E é unha princesa. Ainda que normalmente, vai de incógnito, para que non a descubran. Tamén esta foto é de Ecuador (concretamente en Sinnicay).

lunes, 15 de septiembre de 2008



Esta foto enviouma José Luis, o director do proxecto. Esta foi feita no traballo en Ecuador. Agardo que vos guste.

Preparación da viaxe


Hoxe empeza o estrés...ate o de agora estaba bastante tranquila, pero xa se empeza a notar que dentro de xusto unha semana...¡estarei en Katmandú!



Ate o de agora, e por se algún de vós se decide a iren: vacinas e arranxar o pasaporte. Os do consulado de Nepal en Madrid, son uns simpáticos de medo (www.consuladodenepal.com) . A cousa redúcese a descargar un formulario en Internete que lles deixe ben claro a que vas ao país. Teslles que mandar unha fotiño na que esteas ben guapo ou guapa, e se non lembro mal, 45 eurazos nun sobre. Ademáis do pasaporte en vigor, claro. Bueno, claro o tiven eu cando se me ocorreu mirar e me din conta de que levaba un ano caducado...(outros 17'20 eurillos).

Logo veu o de contactar cunha mensaxería: foi MRW, por certo. Outro desembolso para levaren alí a documentación, e traela debidamente cuñada. En rigor, cunha pegatina posta que me aforra facer unha cola eterna na aduana, ainda que teño entendido que facendoo alí é algo máis barato.



Teño a sorte de non ter que me ocupar do aloxamento, porque diso se encargou o director do proxecto.
Do que farei no proxecto, xa vos irei dicindo máis cousiñas. Polo de pronto, teño idea de colgaren algunhas das fotiños que se levan feito nas edicións deste ano, na India e en Ecuador. Ali se desenvolve tamén a idea de "Sonrrisas de colores". Concretamente o nome da actividade na que eu participarei é "Color en Bal Mandir".



Chego co monzón. Así que chuvasqueiro e botas, obrigadas.