martes, 23 de septiembre de 2008

Tamel

Ayer visitamos este barrio de la ciudad. Es un caos total. Maravilloso. Pasamos la mañana en el orfanato, con los bebés (hasta un año). Creo que hay por ahí una foto mía con 2 o 3 niños escalándome... Pero no os creáis que os la voy a enseñar, no vayáis a pensar que me estoy ablandando...
No tenía pensado comprar demasiadas cosas, excepto los souvenirs de rigor, pero me parece que un saco de dormir de Noreh Face va a caer!
Y si alguien quiere ungüento de tigre...Je, je.

Esta mañana vamos a visitar dos centros educativos: uno es un colegio para niñ@s con sordera y otro un Colegio de Educación Especial (lo traduzco literal).
Con la médico(Ana), empezaremos en breve a valorar a los niños con alguna discapacidad. A la par, la idea era intervenir con aquellos que necesitan cuidados de primera necesidad (antibióticos en gotas para la conjuntivitis, eczemas,...).

En fin: estoy anotando todo todito en mi cuaderno de viaje, así que creo que el reportaje exhaustivo será a la vuelta.
El dire me mete presión: 14 minutos para coger el taxi. ¡Y eso sí que es una aventura!

3 comentarios:

Barnikel dijo...

¡Ànimo muller! E anota todo para extenderte nas explicacións á volta, pero non deixes de ir contando algunha cousa por aquí, que queremos saber como che vai. Aínda que algunha foto podías colgar...

Maria Darriba dijo...

todavia non desacarguei as fotiños. ando escasa de inspiración.cando o faga, aqui volas porei.
bicos a todos

Anónimo dijo...

Venga "abuelita"!!!;...(ni que tuvieras mis años).

Tira "palante" y disfruta cada momento como lo que es; un momento irrepetible.

Anda!!!! y ablándate un poco con los niños...no me seas "seca"...

Y si hay que llorar se llora que no pasa nada. Pero recuerda que con los ojos llenos de lágrimas no se pueden ver las estrellas del cielo.

Asi que después de llorar, te ries... repiras hondo y miras un ratito las estrellas.

Mil bicos, guapa.

(Tengo un libro para ti).

fani.